Eşkıya

Hikâyeye nereden bakmalı?

Baran İstanbul'a geldiğinde yalnızca yeni bir şehirle karşılaşmıyor; insanların konuşma, güvenme ve hesap yapma biçimleri de ona yabancı. Şener Şen'in duruşu ile Uğur Yücel'in çabuk değişen yüz ifadesi bu mesafeyi uzun açıklamalara ihtiyaç bırakmadan görünür kılıyor. Aynı mekânı paylaşan iki kişinin farklı zamanlarda yaşıyor gibi durması, filmi izlerken takip edebileceğin güzel bir ayrıntı. Otel odaları ve dar sokaklar, büyük şehrin herkese aynı genişliği sunmadığını hissettiriyor. Baran'ın geçmişe bağlılığını yalnızca bir erdem, Cumali'nin aceleciliğini de yalnızca bir kusur saymak kolay; film ilerledikçe bu rahat ayrımların bedeli beliriyor. Hikâyenin masala yaklaşan anlarıyla sert suç atmosferi yan yana duruyor. Bu geçişleri kabul edersen dostluğun duygusu daha güçlü karşılık bulabilir. Erkan Oğur'un müziği de karakterlerin taşıdığı uzaklık hissini büyütüyor. Birlikte izlerken sadakatle borçluluk arasındaki farkı konuşmak için iyi bir seçenek. İki insanın birbirine sahip çıkmasının, birbirinin bütün seçimlerini anlamak anlamına gelmediğini akılda bırakıyor.

güzelfilmler editoryal seçkisi